درون سينه آهی سرد دارم

رخی پژمرده زرد دارم

ندانم . عاشقم . مستم .  چه هستم؟

همی دانم دلی پر درد دارم...

دل من بد جوری تنگه برات         کاش بشم قربون ناز چشات
دل من غمگینو خستس             چرا چشمای تو بستس
چرا تو بهونه گیری                     چرا دستم نمی گیری
دست من به سوت درازه             این واسه من یه نیازه
که دستمو بگیری تو                   آخه من می میرم بی تو
قلبه من قده یه دنیاس               تویه قلبم جای گلهاس
گل من فقط تو هستی              دلمو هیچوقت نشکستی
قلبه من با تو یه رنگه                 نمیخواد با تو بجنگه
تویه اون غربت غمگین               تو شدی یه عشق رنگین
تو شدی همه ی دنیام               همه ی دلبستگی هام
تو شدی سنگه صبورم               تو بدون واست می میرم
تو هستی همه ی هستیم         واسه چی می گی که نیستی
دلتو دیگه پس نمی دم              آسون از دستت نمی دم...

بدون شك برگهاي پاييزي، در تداوم بخشيدن به مفهوم درخت و مفهوم بخشيدن به تداوم

درخت، سهم غير قابل انكاري دارن، درست مثل روزهاي بد در مفهوم بخشيدن به زندگي...

وقتي زندگي بدون روزهاي بد نميشه، روزهاي بد هم بدون اشك نميشه.

بد به حال كسي كه نمي تونه گريه كنه...

تو! اراده كن كه گريه كني...

از عاشقی متنفرم اما چه کنم که عاشق شده ام پیوند عشق حقیقی من با مرگ هم گسسته نمیشود چه برسد به دوری

به اندازه ی تمامی گل های سرخ و نیلوفر به اندازه ی تمامی عاشقان زیبا دوستت دارم تو زلالی مثل اون لحظه که بارون میزنه توهمون خونی هستی که همیشه دررگ های منه تو مثله شوق رها کردن یه بادکنکی یه زمانی دوستت داشتم ولی حالا از صمیم قلب دوست دارم چون دوست داشتنی هستی  و با تمام ذرات وجود دوستت دارم چون دوست داشتنی و خواستنی هستی  و این را هم بدان تنها اغوش گرم تو کانون زندگی مرا میسازد تقدیم به تو که  همیشه برایم یک گل رز خوشبو بودی راز صبوری را از نگاه پر عطش تو فهمیدم و صفای عشق را در دل بی کینه ات جستجو کردم و معنی تمام خوبی ها را در چهره ی نورانیت دیدم